Arc-en-Ciel, proloog

Een bescheiden delegatie deze keer.  Verleden jaar waren ruim een half dozijn Fartlekkers van de partij op de Arc-en-Ciel, nu slechts 3.  De Franse Alpen hebben plaats geruimd voor Toscane.  15.000 hoogtemeters en iets van 800 kilometer, gespreid over 6 dagen.  Da's toch al een kwart minder dan vorige keer.  Nog een verandering is dat er deze week slechts 10 renners zich wagen aan het sportieve parcours (verleden jaar waren dat er een stuk of 30).

De voorbereiding was alvast OK: 5003 km in de benen, en dat ondanks een fameus tegenwerkende winter en lente.  De conditie die verleden jaar opgebouwd was in de Arc-en-Ciel is niet teveel verwaterd tijdens de winter en zou nu wat hoger moeten liggen dan dezelfde periode verleden jaar.  Niet alleen dankzij het doorfietsen in de winter, maar eveneens door het gebruik van een vermogensmeter.  Het helpt om veel doelgerichter te trainen.

En wat zou het kunnen worden?  Uitrijden op zich is altijd al een prestatie en schept voldoening.  Maar de hoogtemeters hier zijn van een ander kaliber.  In de Alpen ga je op één dag hoogstens 2 of 3 cols beklimmen en in principe heb je al na een kilometer een tempo gevonden waarvan je weet dat je het onder controle hebt.  Hier in Toscane zullen we dagelijks gemiddeld 2500 hoogtemeters voorgeschoteld krijgen, verspreid over een 20-tal hellingen. En telkens loop je het risico er met teveel enthousiasme in te vliegen.  Tijdens meerdaagse fietsinspanningen moet je te allen prijze vermijden om boven je threshold power te gaan.  Zoniet zul je daags nadien dubbel en dik de rekening gepresenteerd krijgen.  De kunst bestaat er dus in om vlak onder je threshold power te blijven.  En dat zal dus de kunst worden: hellingen oprijden en onder de 340 Watt blijven.

De eerste koffies en pasta op Italiaanse bodem zijn al achter de kiezen.  Morgen vliegen we erin.  Hopelijk blijft de aangekondigde regen achterwege...

sissies-time

Voilà.  Alweer een voorjaar achter de rug.  Een weergaloos voorjaar.  Met underdogs (Stijn Vandenbergh, Van Avermaet, Van Marcke), twee protagonisten en een halfgod die alweer van zijn voetstuk valt (PG) terwijl onze lokale hel (TB) traditiegetrouw tenonder gaat aan zijn chronische epilepsie - jammer.  Een arrogante bad guy (PS) en een mister nice guy (FC).  Het werd dees keer nog meer dan andere jaren duidelijk dat het mooie wielrennen zich in het voorjaar afspeelt.  Man tegen man. Pure power.  Vechten tegen weer en wind (Milaan - San Remo), tegen kasseien (Paterberg, Roubaix), tegen één tegenstander (Cancellara - Van Marcke, Cancellara - Sagan, Vandenbergh - Paolini).  Het onwaarschijnlijke talent van een arrogante snotneus - we moeten teruggaan tot Jan Ullrich om nog zo een klasbak terug te vinden - kon slechts gefnuikt worden door de zuivere klasse van een Zwitser die zich out als de ideale schoonzoon die - mediagewijs - uitblinkt door een niet te evenaren behaagzucht.

De Brabantse Pijl was nog een scharniermoment.  Maar met de Amstel en de Luik - Bastenaken - Luik breekt het wielrennen met de norm.  't Is nu aan de welters. Wielrenners waarvan je denkt dat ze zonet nog op de catwalk van Lagerfeld stonden.  Een pathologische BMI.  Anorexia.  De betere Vlaamse elite zonder contract rijdt ze op een winderige dag uit het wiel.  Na een Kuurne-Brussel-Kuurne worden ze steevast met een longontsteking opgenomen in het ziekenhuis - voor zover ze het overleven.  Als alternatief voor een stage trampoline-springen kunnen ze evengoed over de Carrefour de l'Arbre rijden. Maar face it: nu pas worden de grenzen verlegd.  Deze kabouters en magerzuchtigen leveren 6 - 6,5 Watt per kg.  Ze merken het verschil niet tussen wind tegen en bergop rijden.  Hun remmen hebben ze niet alleen bergaf nodig, maar evenzeer bergop.  Pantani moest destijds remmen in de bochten wanneer hij Alpe d'Huez opreed.  De spanning zal alweer verdwijnen...  Een nobele mister nobody - Virenque schiet me spontaan te binnen - zal her en der het bergklassement binnenrijven.  De SRM zal aangeven tot wanneer een aantal kabouters een beetje mogen accelereren op de cols buiten categorie alvorens een Froome, Wiggins of Evans (of toch de gast die de hoogste wattage/kg produceert) op 12 minuten van de finnish zal demarreren en die vermetele kabouters gecontroleerd zal kloppen of een cadeautje gunnen.

Een sprintbommetje dat hoogstens 100 meter kop kan rijden zal ter afwisseling hier een daar een ritje binnenrijven voor zover er in de laatste 20km geen Charly des Bois, Bruine Put of Trompstraat voorgeschoteld werd...

Hoedanook: de Giro staat voor de deur.  Laat die TdF maar komen.  En de Vuelta zullen we ook nog wel kunnen verteren.

Kader vs. wielen

Er wordt wel heel veel poespas verteld over kaders: double-, triple butted; oversized tubes; vlascarbon alhier, titanium alginder; versterkte bottom-brackets; fijne seatstays; tapered headtubes;... Er wordt nogal wat over geleuterd.  En terecht.  Ingenieurs kunnen misschien wel beamen dat een kader kan beschouwd worden als een almost rigid body (laten we de vork even buiten beschouwing) waarop een aantal krachten inwerken: via de trapas (vnl. lateraal, veronderstel ik), het gewicht van de rijder op het zadel, verticale (of toch minstens transversaal) impact op voor- en achterwiel en ook nog laterale impact via het stuur (wanneer de rijder hevig trekt aan zijn stuur) waardoor er een torsie ontstaat van het kader.  Er wordt - me dunkt - naar gestreefd om dat kader lateraal zo stijf mogelijk te maken (die torsie minimaal te houden), terwijl verticale impacten wel mogen gedempt worden omdat het fietsen anders tè oncomfortabel wordt.

Soit, er kan veel gezegd worden over kaders en dat gebeurt ook.

Maar hoe je het ook draait of keert (pun not intended), nogal een groot stuk van die krachten worden overgedragen op wielen.  En aan wielen wordt wel véél minder aandacht besteed.  Toch bizar, als je erbij stilstaat: 20 of 30 flinterdunne latjes of staafjes aluminium (of ijzer?) en een carbon of alumunium hoepel die we for granted nemen, en waar we ons weinig vragen bij stellen.  In die mate dat je je kunt afvragen of het wel nut heeft om een superstijf kader te hebben als de winst die je daar boekt in het niet verdwijnt door de flex die in de wielen zit.  Je moet echt wel diep gaan graven of ver gaan zoeken alvorens je de kwaliteiten van het ene wiel kunt vergelijken met die van een ander.

Fraaie opkomst

Afgelopen weekend: een mooie opkomst om een verschrikkelijke winter te vergeten...

En naar aloude traditie zijn we - three punctures later - volledig versplinterd teruggekeerd...

Volle GAS in Ronde van Vlaanderen voor wielertoeristen

BRUSSEL 20/02 (BELGA) = Organisator Golazo Sports zal tijdens de Ronde van Vlaanderen voor wielertoeristen enkele cruciale stroken afsluiten en voorbehouden aan betalende deelnemers. Dat meldt Het Laatste Nieuws woensdag.
        Om het aantal renners op de openbare weg te beperken tot 16.000 zal op 30 maart zelfs een tijdelijk GAS-reglement uitgevaardigd worden, dat zwartrijders moet tegenhouden. "Alleen zo kan het comfort van de wielertoeristen worden gegarandeerd", zegt organisator Christophe Impens.
         "De voorbije jaren waren er heel wat zwartrijders en we vrezen dat dit aantal nog zal toenemen door de limiet van 16.000 deelnemers", aldus Impens.
         Welke hellingen en punten precies worden afgesloten, wil Impens nog niet kwijt. Klassiekers als de Koppenberg, de Paterberg en de Oude Kwaremont zullen daar ongetwijfeld bij horen. "De afgesloten stroken zullen op 5 maart kenbaar gemaakt worden tijdens een persmoment", vervolgt Impens. "Pas dan zal verteld worden hoe de controle precies gebeuren, welke boetes zwartrijders riskeren en hoe de inwoners zich kunnen verplaatsen."
         De burgemeesters van Oudenaarde en Kluisbergen zijn blij met de maatregel. Dit is de enige manier om het evenement in de hand te houden", zegt burgemeester Philippe Willequet (Gemeentebelangen) van Kluisbergen. GEL/NAJ/

Het spreekt voor zich dat de Ronde van Vlaanderen voor wielertoeristen uit zijn voegen aan het barsten is met alle gevolgen van dien voor de deelnemers en niet in het minst de bewoners langs sommige delen van het parcours. In die mate dat de grootste moeilijkheid hem niet meer zozeer in de kasseien, de hellingen, de weersomstandigheden of de afstand zit, maar veeleer in de veel te grote concentratie deelnemers.  Gelukkig zijn er bijna 360 dagen per jaar dat de liefhebber kan genieten van trajecten en de symbolen van de Vlaamse wielerklassiekers.  Als actieve wielerliefhebber zou ik de boodschap willen meegeven: vermijd de Koppenberg, Paterberg, Oude Kwaremont en de andere flessenhalzen tijdens de Ronde van Vlaanderen voor wielertoeristen.  Geniet ervan op een andere dag.  Een week voordien, een week nadien.  In de zomer, in de winter desnoods.  Je kunt er eens zoveel van genieten.

Zonder veel details te kennen maak ik mij toch de bedenking dat het grotesk is dat een privé-organisatie erin slaagt om te verkrijgen dat gemeentes GAS-boetes mogen uitschrijven om haar winst te maximaliseren.  Het gaat tot slot over een evenement in de openbare ruimte.  Het is gebruikelijk dat bij elke georganiseerde toertocht deelnemingsgeld betaald wordt om te kunnen genieten van een verzekering, technische bijstand en een bevoorrading onderweg.  Niets belet een fietser om diezelfde dag hetzelfde traject of een stuk ervan af te leggen zonder deelnemingsgeld te betalen.  Dan heb je geen recht op die verzekering, technische bijstand en bevoorrading onderweg.  Daar is helemaal geen probleem mee.  Het getuigt al van een zekere vooringenomenheid om die mensen als "zwartrijder" te omschrijven.

Maar we mogen niet naïef zijn.  Golazo is geen vzw.  Als het zich stort op de Ronde van Vlaanderen is dat om winst te maken.  En liefst zoveel mogelijk winst.  Dus zoveel mogelijk deelnemers door die flessenhalzen proppen.  Het eventueel aanwenden van GAS-boetes laat in het beste geval toe om de winst te maximaliseren.  Als het comfort van de deelnemers moet gegarandeerd worden en de overlast voor de buurtbewoners teruggeschroefd moet worden, dan ga je geen GAS-boetes uitschrijven, maar ga je het aantal inschrijvingen significant doen zakken.  Er bestaat een hele problematiek over het al dan niet lichtzinnig omspringen met GAS-boetes.  Dit lijkt mij een dergelijk geval.  Maar de kritiek zou eerder moeten komen vanuit bekommernis rond burgerrechten.  Mij hoor je niet zeggen dat Golazo den baarlijken duivel is in het landschap van georganiseerde toertochten.  Maar was ik hen, zou ik me toch distaniëren van dit initiatief (te zeggen, het eventueel aanwenden van GAS-boetes).

Naschrift: volgens een update in de Standaard (aanvankelijk hadden ze het er wel expliciet over) houdt het "GAS-reglement" NIET in dat er GAS-boetes zouden uitgeschreven worden.  Bovenstaande kritiek komt dus op losse schroeven te staan...

Nog beter?

Zonder Parijs - Roubaix en misschien zelfs zonder Arc-en-Ciel dreigt een zwart gat... Temeer daar de Ronde nu echt wel de qualificatie not done verworven heeft.

Dan toch de Ronde?

De paar 200kms (BRM) uit het afgelopen voorjaar en Goriks inspirerend voorbeeld (de 250km van Luik-Bastenaken-Luik en de variant op de Ronde) zijn een indicatie dat de 325km van de originele Ronde een haalbare kaart zou kunnen zijn. Eind mei. Curieus of er plaats zal zijn om in te schrijven.

Hoedanook, tijdens de eerste helft van het jaar zouden we toch andermaal mogen streven naar een half dozijn ritten van 200 of meer: de twee BRMs, de Authentieke Ronde?, Landen-Trois Ponts-Landen, Mons-Chimay-Mons, en hier en daar een retourtje Roubaix of misschien eens Ronse en zijn heuvels.

En de bergen?

Tja... De Arc-en-Ciel lijkt er dit jaar niet van te komen. Uitkijken naar iets anders dan maar? De Tour de l'Ain? Six jours du Var? La Haute Route? Een beetje studiewerk kan geen kwaad. Een dergelijk exploot vereist vanzelfsprekend niet alleen kilometers maar veeleer hoogtemeters. Ardennen? Toscane? Vogezen? Een iets staat vast: er zal fameus getouwtrokken worden en voldoende congé zullen we ook niet hebben...

De basis van een goed najaar wordt in de winter gelegd...

Actieradius

Nogal wat mensen vragen ons waarheen onze fietstochten leiden en hoe lang ze ongeveer zijn.  Met de hulp van Strava en jonathanokeeffe, werden een paar kaartjes geassembleerd die een indicatie geven.  De afzonderlijke ritten zijn moeilijk te identificeren op deze manier, maar met een beetje gezond verstand kun je er toch één en ander uit afleiden.

De ritten in de buurt van Brussel: 

Uitgezoomd met een zicht op alle ritten in België: