graph-theory meets cycling

De grote wiskundige Leonhard Euler, stelde zich ooit de vraag of het mogelijk was om een traject af te leggen doorheen Königsberg (het huidige Kaliningrad) waarbij elke brug precies één maal overgestoken werd.  Een nieuwe discipline binnen de wiskunde was geboren: de "grafen-theorie" of "graph-theory".  Afgelopen weekend vond GS-Fartlek er niets beter op dan een oplossing te zoeken voor een gelijkaardig vraagstuk: hoe kun je de verschillende stroken of segmenten van de trajecten van de 55, 80,155 en 205km van Mons-Chimay-Mons afleggen zonder herhaling...

Ons traject was vanuit wiskundig standpunt geen bevredigende oplossing van het gestelde probleem: er waren een aantal locale cyclische segmenten, zoals dat heet.  Ten bewijze: Mons - Chimay - Mons by GS Fartlek: details

It's Giro-time

In tegenstelling tot zijn generatiegenoot Sean Kelly, won Gianbatista - Gibi - Baronchelli wel degelijk een paar ritten in de Giro.  En zo beland je bij die andere baron: Edouard Baron Merck.  Eddy, voor de vrienden.  Hij won er een stuk of 24.  Er zaten er een paar bij in apocalypitische omstandigheden, vergelijkbaar met de LBL voor wielerliefhebbers van 14 dagen geleden... (de reclame in het begin moet je erbij nemen en je zet best de volumeknop zo snel mogelijk op 0).

GS Fartlek vs. Philippe Gilbert: een case study

Na een heel voorjaar fameus wat kopwerk te doen, was het de beurt aan iemand anders.  En dan komt GS Fartlek natuurlijk uit bij Philippe Gilbert.  Vanzelfsprekend werpt de kenner op: "jamaar, da's niet eerlijk".  Volledig terecht.  Vandaar dat Gilbert dan als voorgift het parcours mocht kiezen.  Kwestie van het toch een beetje in evenwicht te krijgen.

Met z'n tweeën waren ze om deze (Fart)lekkere confrontatie aan te gaan.  Vooraf:

• Fartlekker 1 heeft lang haar en doet doorgaans nooit kopwerk op het vlakke.  Hij heeft daarentegen wel het gabarit dat aanleunt bij dat van Gilbert.
• Fartlekker 2 is een prille veertiger, heeft geen haar en doet doorgaans kopwerk op het vlakke.  Met zijn 88 kg is hij veeleer een klim-olifant dan een klim-geit.

Het traject was niet van de poes.  Gilbert geeft de voorkeur aan hellingen waarvan het maximale hellingspercentage minstens 22% haalt.  Tussen km 4 en 35 werden al onmiddelijk ongeveer 750 hoogtemeters voorgeschoteld.

Fartlekker 1

't Was te verwachten...  Tijdens de nerveuze aanloop was het chaos troef en wachtte hij zijn kansen schoon af.  Vanuit de achtergrond sloeg hij de esbattementen vooraan gaande.  Het cyclisch darwinisme zorgde ervoor dat al na drie hellingen enkel de fitste fietsers vooraan overschoten en algauw zag hij zijn kans schoon om als een duivel uit een doosje naar voor te schieten.  Gedurende het gros van Gilberts trainingsritje fladderde hij rond in de voorwacht. Vanuit de achterhoede was het niet zichtbaar, maar de persfotografen was het niet ontgaan: niet alleen danste onze piccolo samen met Gilbert de Muur van Huy op, maar en plus ging hij een beetje kop gaan doen in de vlakte... De smeerlap!  Gelukkig voor ons, zette la Redoute hem terug met beide voeten op de grond...

Fartlekker 2

Hier lag het anders.  De vraag was niet òf hij zou kunnen aanklampen, maar veeleer: hoe làng hij zou kunnen aanklampen.  Een toertje Bruine Put of een beklimming naar het Lembeekbos resulteert doorgaans in het flirten met een maximale hartslag.  Wat zal dat worden met 15 côtes en murs die zowel in hoogteverschil als in hellingsgraad gemakkelijk het dubbele halen van deze referentiehellingen?  Soms zegt een grafiekje meer dan een paar alinea's...

In het groen zie je de hoogtelijnen (de eerste klim komt overeen met een hoogteverschil van 160m en de klim rond km 16 komt overeen met een hoogteverschil van 100m).  En 180 is de maximale hartslag.  Bij de eerste helling is het al duidelijk dat het niets zal worden (onopgewarmd gedurende 3 minuten in de hoogste zone is sportieve suicide).  Bij de zes bovenstaande hellingen zie je dat het direct neerwaarts gaat met het pieken... De boodschap was duidelijk... doseren en afhaken.  35km pieken om Gilbert op een trainingsritje te kunnen volgen.  Een les in nederigheid...

LBL: 1999 - 2012

voor de vele amateurs van onze generatie is het 13 jaar geleden.  Het zou mooi zijn moest Jurgen VDB Franks voorbeeld volgen.

Gorik, Rudi, Jan, Fabrizio en eventuele andere Fartlekkers: veel plezier morgen.

Bianchi Trofee (Bodegem, Ternat)

Voilà, een deftig en sportief ritje.  Overtrokken hemel, stijve bries, hier en daar een regenbui.  Mooie opkomst: Rudi, Jan, Axel, Veerle, Kieron, Bas, Nest, Koen en Bruno.  Marc stond in voor de organisatie (niet op zijn eentje weliswaar).  Een parcours dat veel gelijkenis vertoonde met één van de ritten van de Linde.

Naar goede gewoonte kwam iedereen afzonderlijk toe nadat elkeen zijn eigen bord leeggeten had.

Bianchi Trophee (Bodegem, Ternat)  at Garmin Connect - Details

PR -RvV: 1 - 0

Afgelopen week was er eentje om in te lijsten. Met als onderschrift: Boonen. Dezelfde protagonisten: Pozzato, Ballan, Chavanel, Terpstra, Van Summeren en de uiteindelijke winnaar, maar een totaal verschillende spanningsopbouw tussen De Ronde en Parijs - Roubaix.

De kunstgrepen zorgden ervoor dat de eerstgenoemde wedstrijd één langgerekte geeuw werd. Internationalisering, weet je wel. Modelleer de Ronde naar het voorbeeld van de Superprestige of de Gazet van Antwerpen Trofee en je krijgt veeleer een sport die de zatlap, de lokale dorpeling of de halfgeïnteresseerde VIP pleziert, dan een evenement dat tot de verbeelding spreekt van de paar miljoenen mensen die niet voldoende geïnteresseerd zijn om ter plaatse braadworst en jenever te drinken. Als er één sport is die je niet als voorbeeld moet nemen om te gaan mondialiseren, is het wel het veldrijden. Iedereen is het erover eens dat het gebrek aan mondialisering de grootste bedreiging is voor die sport.

Maar de kunstgrepen hebben er wel voor gezorgd dat de negatieve aspecten van de mondialisering hun intrede doen: een finish met nauwelijks toeschouwers - op de (VIP)tribune na. En tot slot een koersverloop dat even saai is als Milaan - San Remo. De spanningsopbouw die typerend is aan de aanloop naar elke moeilijke strook in PR of de Oude RvV, was er dit jaar niet bij in de Nieuwe RvV. De consensus onder de favorieten en hun luitenanten om gegroepeerd te blijven en geen folietjes te ondernemen voor de laatste lus was flagrant. En als door een valpartij toch een afscheuring plaats vond, liet de (letterlijk) per ongeluk gevormde kopgroep zich schier opzettelijk terug inlopen.

Een kleine ingreep hier en daar: dat verteert een klassieker nog. En soms zijn die onvermijdelijk. Maar de maakbaarheid van de mens is groter dan de maakbaarheid van een spannende klassieker.

Maar laten we de dingen eerlijk onder ogen zien: net zoals Milaan - San Remo was de Nieuwe Ronde interessant en spannend. Maar dan veeleer beperkt tot het koerseinde: pakweg de laatste vijftien kilometer. En bij de Nieuwe RvV had je - en plus - tussen (de laatste) kilometer 10 en 3 de tijd voor een sanitaire stop, om een koffietje te zetten en om de vaat te doen van het gebak dat je beter niet gekocht had. Bij PR zit je de laatste 100km aan je stoel gekluisterd en dat ondanks een koersverloop dat eigenlijk bijna voorspelbaar is... Value for money, heet zoiets

Roundup (./....)

1 April ligt achter de rug. En daarmee niet alleen het eerste kwartaal van 2012, maar ook het Vlaamse wielerervoorjaar. Akkoord: Parijs-Roubaix, de Scheldeprijs en de Brabantse Pijl volgen nog, maar het zwaartepunt ligt achter de rug.  Het waren mooie wedstrijden, niet in het minst omdat het geen rare kwieten waren die wonnen. 

Tendenzen en vaststellingen van afgelopen winterseizoen

• een zacht winterseizoen.  Op een paar weekends na, prachtig fietsweer gehad.  De conditie heeft tenminste niet de terugval gekend zoals andere jaren.  Getuige daarvan de - naar onze maatstaven - massale deelname aan de twee BRM200s van Aurore Cyclo waar GS Fartlek geen slecht figuur sloeg en een collectieve glansprestatie neerzette.
• Geen (zware) blessures
• Nieuwe sponsor en bijhorende outfit (thx Fred- thx Rudi)
• Veel nieuw volk en vers bloed

En de ambities zijn niet min... 

De horizon ligt voorlopig bij de Arc-en-Ciel (of moet het omgekeerd zijn?  In elk geval: eerste twee weken van juli).  Een voorlopig overzicht van de zwaartepunten voor het komende kwartaal waar we met een mooi ploegje aan moeten deelnemen:

• Mons-Chimay-Mons op dinsdag 1 mei (205km/2600hms)
• Landen-Troisponts-Landen op zaterdag 12 mei (225km/3070hms)
• Parijs-Roubaix op zondag 10 juni (210km/51km kasseien)

Te overwegen:

• zondag 15 april, Rallye des couleurs de l'arc en ciel (120km, wschl. heuvelachtig.  Als mogelijk alternatief voor de Bodegem Classic, Ternat).  Verplaatsing zou per trein moeten gebeuren.  Den amateur rijdt per fiets terug naar Brussel (45km).
• zaterdag 21 april, Luik-Bastenaken-Luik Classic (155km/2600hms.  De 271km/4800hms vermeld ik eigenlijk liever niet.  Dan doe je beter de Marmotte).
• zaterdag 28 april, La Philippe Gilbert (207km/3000???hms)
• zaterdag 19 mei, La Flèche de Wallonie (219km/4031hms)

Feel free to comment!